Column

door Anneke Morsink

Ode aan de doden

Het is altijd wennen wanneer de wintertijd in gaat. Ineens is het vroeg donker en als ik buiten loop ruik ik weer de haardvuren en zie ik dat het leven van buiten naar binnen is verplaatst. November doet zijn intrede met Allerzielen en programma’s over gemis en rouw. Ik denk aan de families in Oss en aan alle mensen die een verlies hebben geleden. Op dat moment stappen we even uit de hogesnelheidstrein van ons leven en zoeken de stilte. Dat doen wij ook in ons jaarlijks In Memoriam, waarin we onze doden gedenken. Samen, de nabestaanden en wij. ‘Samen’ zeg ik niet voor niets en ik zal u vertellen waarom.

Soms zeggen mensen: ‘Hoe doen jullie dat toch? Ik zou het nooit kunnen… al dat verdriet’. Ik antwoord dan: ‘Omdat wij de overledene niet hebben liefgehad, kunnen we ons werk doen en u helpen’. Maar toch… we proeven wel terdege de emoties van degenen die afscheid moeten nemen. Ervaren we machteloosheid en opluchting, zien we droefheid of weemoed of een te kort aan woorden. Soms een lach en een traan. Tijdens het In Memoriam vallen alle dingen samen. Klinkt het vreemd als ik zeg dat het goed doet elkaar weer te zien? We delen immers herinneringen aan intensieve, verdrietige en soms mooie dagen. In dat uur van gedachtenis zijn we samen één als we stil staan bij mensen van voorbij. Ook wij vinden troost in woorden en muziek, ook wij ontsteken een kaarsje. En in die zee van lichtjes zijn we allemaal met elkaar verbonden in een ode aan de doden.